Choreoterapia (terapia tańcem i ruchem) opiera się na założeniu, że ruch ciała może wspierać proces terapeutyczny: ułatwia ekspresję emocji, poprawia koordynację, orientację w schemacie ciała, kontakt z własnym napięciem mięśniowym oraz relacje w grupie. Dlatego techniki kojarzone z choreoterapią to takie, w których kluczowe są: taniec, ruch, rytm, praca z muzyką i improwizacja ruchowa.
Odpowiedź "Taniec, ćwiczenia muzyczno-ruchowe, improwizacje ruchowe przy muzyce." jest właściwa, bo obejmuje typowe formy pracy: zadania rytmiczne, sekwencje ruchowe, tworzenie ruchu do bodźca muzycznego i spontaniczną improwizację – wszystko to jest zgodne z istotą metody, gdzie medium stanowi ruch.
Pozostałe propozycje nie pasują do choreoterapii, bo dotyczą innych obszarów oddziaływań:
- "Malowanie z wykorzystaniem różnorodnych kolorów…" opisuje działania plastyczne. To zakres arteterapii/terapii przez twórczość plastyczną, gdzie medium jest obraz i materiały plastyczne, a nie ruch.
- "Głośne czytanie tekstu, inscenizacje słowne, recytacje." koncentruje się na tekście i ekspresji werbalnej. Może wspierać terapię (np. elementy biblioterapii lub dramy), ale nie jest techniką terapii tańcem i ruchem.
- "Zabawy na świeżym powietrzu, wspólny śpiew." to aktywności ogólne. Same w sobie mogą mieć wartość integracyjną lub rekreacyjną, jednak bez celowo zaprojektowanej pracy ruchem/tańcem nie spełniają kryterium choreoterapii.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w nazwie metody pojawia się rdzeń związany z ruchem/tańcem, szukaj w odpowiedziach technik, w których ruch jest głównym narzędziem oddziaływania (a nie tylko dodatkiem do innych aktywności).
