Temperatura płynu (medium) w badaniu uwalniania substancji czynnej jest jednym z najważniejszych parametrów warunków wykonania testu. Zależy od niej m.in. rozpuszczalność substancji czynnej, lepkość medium oraz szybkość dyfuzji, a więc bezpośrednio tempo uwalniania z tabletki lub kapsułki.
W praktyce badanie dla wielu stałych postaci leku prowadzi się w warunkach naśladujących środowisko organizmu, aby wynik był porównywalny i odzwierciedlał zachowanie produktu w temperaturze ciała. Z tego powodu właściwa wartość to 37°C z tolerancją ±0,5°C, co wymusza stabilną pracę termostatu i stały nadzór nad temperaturą w naczyniach aparatu.
Odpowiedź "25°C ±0,5°C" jest nieprawidłowa, ponieważ odpowiada typowej temperaturze pokojowej; w takich warunkach wyniki uwalniania mogłyby być nieporównywalne z badaniami prowadzonymi w warunkach fizjologicznych i mogłyby znacząco zmieniać kinetykę rozpuszczania.
Odpowiedź "32°C ±0,5°C" jest nieprawidłowa, bo stanowi wartość pośrednią, która nie jest standardowym punktem odniesienia dla testów uwalniania zorientowanych na warunki organizmu; zaniżenie temperatury zwykle spowalnia proces uwalniania, co może fałszywie sugerować gorszą jakość serii.
Odpowiedź "18°C ±0,5°C" także jest nieprawidłowa, gdyż jest to temperatura wyraźnie obniżona, niefizjologiczna; w takich warunkach wiele substancji rozpuszcza się znacznie wolniej, a wynik badania byłby obarczony błędem systematycznym wynikającym z niewłaściwego parametru prowadzenia testu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy testu uwalniania/dyssolucji dla stałych postaci leku i nie podaje wyjątkowych warunków, standardowo kojarzy się ono z temperaturą zbliżoną do temperatury ciała oraz z koniecznością jej ścisłego utrzymania w wąskiej tolerancji.
