Podczas suszenia (wygrzewania) w kabinie lakierniczej dąży się do uzyskania warunków, które przyspieszają odparowanie składników lotnych oraz wspomagają utwardzanie powłoki. Z tego powodu stosuje się podwyższoną temperaturę pracy kabiny, a zakres 60 ÷ 80°C jest kojarzony z typowymi nastawami używanymi w praktyce warsztatowej dla wielu napraw renowacyjnych.
Warianty z temperaturami niższymi (np. 30 ÷ 40°C lub 45 ÷ 55°C) mogą odpowiadać raczej etapowi łagodnego dogrzania/odparowania lub pracy w warunkach ograniczonych, ale w ujęciu egzaminacyjnym zwykle oznaczają zbyt małą intensywność suszenia. Skutkiem może być wydłużony czas obróbki, większa podatność świeżej powłoki na odciski, a także ryzyko pozostania części rozpuszczalników w warstwie (co później sprzyja wadom).
Z kolei bardzo wysoki zakres (85 ÷ 95°C) może być uznany za zbyt agresywny dla typowych napraw lakierniczych: zwiększa ryzyko problemów technologicznych (np. niepożądanych zmian wyglądu powłoki) i wymagałby szczególnego uzasadnienia w dokumentacji materiału oraz możliwości kabiny. W pytaniu jednokrotnego wyboru taka wartość pełni rolę dystraktora "za wysoko".
W praktyce zawsze należy odnosić nastawy do karty technicznej produktu (czas/temperatura) oraz pamiętać, że liczy się nie tylko wskazanie na sterowniku, ale też stabilizacja warunków, poprawna wentylacja i chłodzenie po wygrzewaniu. Na egzaminie kluczowe jest rozróżnienie: suszenie/wygrzewanie wymaga wyższej temperatury niż samo odparowanie między warstwami.
