TENS (transcutaneous electrical nerve stimulation), po polsku najczęściej opisywany jako przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, to metoda fizykoterapeutyczna wykorzystywana głównie w celu łagodzenia bólu. Jej istotą jest podawanie na skórę bodźca w postaci impulsów elektrycznych (prądu o określonych parametrach), zwykle za pomocą elektrod przyklejanych w okolicy bólu lub w przebiegu nerwów.
Dlaczego poprawne są impulsy elektryczne?
W TENS to właśnie bodziec elektryczny ma wywołać pobudzenie włókien nerwowych i modulację przewodzenia bodźców bólowych. Niezależnie od szczegółowych ustawień aparatu, cechą definicyjną tej metody jest to, że stymulacja odbywa się elektrycznie i przez skórę.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Niska temperatura – to bodziec charakterystyczny dla krioterapii (zabiegów z użyciem zimna). Choć może działać przeciwbólowo, mechanizm i czynnik fizyczny są inne niż w TENS.
- Ultradźwięki – odnoszą się do ultrasonoterapii. Tam bodźcem są fale ultradźwiękowe, a nie impulsy prądu. Zabieg również bywa stosowany w rehabilitacji, ale to inna metoda.
- Pole elektromagnetyczne – to opis magnetoterapii lub innych metod wykorzystujących pole magnetyczne/elektromagnetyczne. TENS nie polega na ekspozycji na pole, tylko na przepływie prądu między elektrodami.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się skrót/termin TENS, szukaj odpowiedzi związanej z elektrostymulacją, elektrodami i impulsami prądu. Ultradźwięki i pole elektromagnetyczne to częste "pułapki" w pytaniach o fizykoterapię.