W terapii zajęciowej dobór form pracy powinien wynikać z obserwacji tego, w jakiej aktywności podopieczny najlepiej się angażuje oraz jakie funkcje ujawnia lub wzmacnia w trakcie działania. Jeżeli terapeuta zauważa duże zaangażowanie podczas gier i zabaw, naturalnym kierunkiem planowania są zajęcia wykorzystujące zabawę jako narzędzie terapeutyczne, czyli ludoterapia. W takiej formule można ćwiczyć m.in. koordynację, planowanie ruchu, naprzemienność, reguły społeczne, koncentrację i tolerancję na porażkę – a jednocześnie utrzymać wysoką motywację.
Odpowiedź "z logoterapii" nie pasuje do opisu, ponieważ logoterapia jest podejściem psychoterapeutycznym skoncentrowanym na poszukiwaniu sensu, wartościach i postawie wobec trudności. Nie jest to metoda definiowana przez gry i zabawy jako główne narzędzie pracy, więc sama obserwacja zaangażowania w zabawie nie stanowi tu typowej przesłanki do wyboru tej formy.
Odpowiedź "z silwoterapii" również nie wynika bezpośrednio z podanych informacji. Silwoterapia kojarzona jest z oddziaływaniami wykorzystującymi środowisko leśne/naturę. W pytaniu nie ma przesłanek dotyczących pracy w lesie, kontaktu z przyrodą ani preferencji aktywności w naturalnym otoczeniu.
Odpowiedź "z felinoterapii" jest nietrafna, bo felinoterapia (forma animaloterapii z udziałem kota) zakłada wykorzystanie kontaktu ze zwierzęciem jako kluczowego czynnika terapeutycznego. W opisie nie pojawia się ani praca z kotem, ani wskazania typowe dla animaloterapii (np. reakcje na zwierzę, potrzeba wyciszenia poprzez kontakt ze zwierzęciem). Sama dobra koordynacja ruchów i chęć udziału w grach nie stanowią podstawy do wyboru tej metody.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór metody szukaj słów-kluczy opisujących narzędzie pracy. Tu narzędziem są "gry i zabawy", więc najbliższa jest ludoterapia. Pozostałe terminy odnoszą się do innego narzędzia (sens/rozmowa, środowisko leśne, zwierzę).
