Terapia reminiscencyjna to oddziaływanie, w którym kluczowe jest przywoływanie wspomnień z życia i nadawanie im znaczenia w rozmowie lub aktywności. W praktyce terapeuty zajęciowego wykorzystuje się stymulujące materiały (np. fotografie, albumy, muzykę z młodości, przedmioty codziennego użytku, pamiątki rodzinne), aby ułatwić dostęp do pamięci autobiograficznej i wesprzeć komunikację.
Odpowiedź "wywołanie wspomnień dzięki stymulującym materiałom" trafnie oddaje istotę tej metody: nie chodzi wyłącznie o ogólną aktywizację, lecz o uruchomienie konkretnych treści z przeszłości i pracę na nich (emocje, tożsamość, relacje, historia życia). W opiece nad osobami starszymi, w tym z zaburzeniami poznawczymi, reminiscencja bywa używana m.in. do podtrzymywania kontaktu, poprawy nastroju i poczucia ciągłości własnej biografii.
Pozostałe odpowiedzi opisują odmienne obszary pracy:
- "stworzenie przyjaznego otoczenia dzięki zniesieniu barier architektonicznych" dotyczy dostosowań środowiska i dostępności (rehabilitacja środowiskowa, projektowanie uniwersalne), a nie pracy ze wspomnieniami;
- "pobudzanie prawidłowych zachowań społecznych" odnosi się do treningu umiejętności społecznych, wzmacniania zachowań adaptacyjnych lub psychoedukacji;
- "trening orientacji w przestrzeni" to interwencja ukierunkowana na orientację (np. elementy treningu poznawczego), inna niż reminiscencja.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się skojarzenia z historią życia pacjenta i bodźcami z przeszłości, najczęściej chodzi właśnie o reminiscencję.
