Przegrywanie nagrań (migracja na nowy nośnik) wykonuje się po to, aby ograniczyć ryzyko utraty informacji wynikające z naturalnego starzenia się taśm magnetycznych i degradacji utrwalonego zapisu. W praktyce archiwalnej kluczowe jest ustalenie momentu, od którego dany zapis istnieje w swojej ostatecznej, archiwalnej postaci.
Dlatego właściwym punktem odniesienia jest data ostatniego zapisu egzemplarza archiwalnego nagrania. Od tej chwili treść egzemplarza archiwalnego nie powinna być już zmieniana, a zapis magnetyczny "pracuje" w warunkach przechowywania i zaczyna się okres, w którym rośnie ryzyko pogorszenia jakości i utraty danych. Gdy nagranie było tworzone etapami lub dogrywane, wcześniejsza data pierwszego nagrania nie oddaje momentu finalizacji materiału archiwalnego.
Pozostałe proponowane daty nie są właściwe, bo odnoszą się do czynności organizacyjnych albo do innego etapu życia nośnika:
- "Zakończenia porządkowania nagrania" – porządkowanie dotyczy opracowania, opisu, ewidencji i uporządkowania materiału, a nie momentu powstania zapisu magnetycznego. Może nastąpić dużo później i nie mówi, jak długo zapis ulega starzeniu.
- "Przekazania nagrania do archiwum państwowego" – przekazanie to zdarzenie administracyjno-ewidencyjne (zmiana miejsca przechowywania i odpowiedzialności), które nie wyznacza wieku samego zapisu. Degradacja mogła postępować już wcześniej.
- "Pierwszego nagrania na taśmie" – ta data bywa myląca, gdy taśmę nagrywano wielokrotnie lub uzupełniano materiał. Dla zabezpieczenia liczy się moment zakończenia i utrwalenia wersji archiwalnej, czyli ostatni zapis egzemplarza archiwalnego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się daty "techniczne" (zapis na nośniku) i "administracyjne" (porządkowanie, przekazanie), w kontekście zabezpieczenia nośnika zwykle właściwa będzie data związana bezpośrednio z utrwaleniem zapisu, a nie z obiegiem dokumentacji.
