W zębie wyróżnia się tkanki twarde (szkliwo, zębina, cement) oraz tkankę miękką (miazga). Kluczowe w tym pytaniu jest porównanie stopnia mineralizacji, czyli udziału części nieorganicznej (głównie kryształy hydroksyapatytu) w stosunku do składników organicznych i wody.
"Szkliwo" jest tkanką o najwyższej mineralizacji w całym organizmie człowieka. Dlatego to właśnie szkliwo opisuje się jako zawierające około 95–96% składników mineralnych, a pozostałą część stanowią woda i niewielki udział składników organicznych. Ta cecha wyjaśnia jego bardzo dużą twardość, ale też podatność na procesy demineralizacji w próchnicy (kwasy mogą rozpuszczać minerały).
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ:
- "Miazga" to tkanka miękka, bogato unaczyniona i unerwiona, złożona głównie z komórek i substancji podstawowej. Nie jest tkanką zmineralizowaną w takim stopniu jak tkanki twarde.
- "Zębina" jest tkanką twardą, ale jej mineralizacja jest wyraźnie mniejsza niż szkliwa (typowo podaje się wartości około 70% części nieorganicznej). Zębina zawiera więcej składników organicznych (m.in. kolagen), co wpływa na jej właściwości.
- "Cement korzeniowy" również jest tkanką twardą, ale ma jeszcze mniejszy udział mineralny niż zębina (jest bardziej podobny do tkanki kostnej i zawiera relatywnie dużo składników organicznych).
W praktyce zapamiętanie prostej zasady pomaga na egzaminie: najwięcej minerałów ma szkliwo, mniej ma zębina, jeszcze mniej cement, a miazga jest tkanką miękką. Dzięki temu łatwo wybrać właściwą odpowiedź nawet wtedy, gdy procent podany w pytaniu jest zaokrąglony.
