Toczenie powierzchni czołowej, nazywane też planowaniem, to operacja tokarska wykonywana na czole przedmiotu (powierzchni prostopadłej do osi obrotu). Kluczową cechą rozpoznawczą na schemacie jest to, że:
- przedmiot obraca się wokół własnej osi (ruch główny),
- nóż tokarski wykonuje posuw poprzeczny, czyli prostopadły do osi obrotu,
- obrabiana jest płaszczyzna czołowa, a nie powierzchnia walcowa.
W praktyce toczenie czołowe stosuje się m.in. do wyrównania czoła wałka, przygotowania bazy technologicznej, uzyskania wymaganej prostopadłości czoła do osi oraz przygotowania powierzchni pod dalsze operacje (np. wiercenie osiowe lub gwintowanie).
Odpowiedź "3." jest właściwa, ponieważ na tej ilustracji rozpoznaje się obróbkę czoła: narzędzie pracuje na przedniej powierzchni detalu, a posuw odbywa się w kierunku do środka lub od środka po promieniu, czyli nie wzdłuż osi.
Pozostałe ilustracje (inne numery) odpowiadają innym odmianom toczenia lub innym kierunkom posuwu, np. toczeniu wzdłużnemu (posuw równoległy do osi), toczeniu stożkowemu albo operacjom, w których obrabiana jest powierzchnia walcowa. Typowym błędem jest ocenianie tylko położenia noża "z przodu", zamiast sprawdzenia, czy rzeczywiście obrabiana jest płaszczyzna czołowa i czy posuw jest poprzeczny.
