Toczenie powierzchni stożkowych można wykonać kilkoma metodami, a wybór zależy głównie od długości stożka, zbieżności/kąta oraz warunków organizacyjnych (np. produkcja jednostkowa).
Odpowiedź "z przesunięciem konika" jest właściwa, ponieważ ta metoda jest typowa dla długich stożków o małej zbieżności. Operator ustawia przedmiot w kłach, a następnie przesuwa konik poprzecznie, przez co oś przedmiotu nie pokrywa się z osią tokarki. Dzięki temu można zastosować mechaniczny posuw wzdłużny jak przy toczeniu walców, co jest wygodne w warsztacie i ogranicza czas przygotowania.
Odpowiedź "przez skręcenie sań narzędziowych" jest nieprawidłowa w tym przypadku, bo ta metoda ma praktyczne ograniczenie: długość możliwego stożka jest ograniczona długością przesuwu sań (często rzędu ok. 100–150 mm). Dla stożka o długości 250 mm nie da się go wytoczyć jednym przejściem, a ręczny posuw dodatkowo pogarsza powtarzalność.
Odpowiedź "z zastosowaniem liniału" może zapewniać wysoką dokładność przy długich stożkach, ale wymaga dodatkowego oprzyrządowania (liniału stożkowego) i jego montażu/ustawienia. W produkcji jednostkowej zwykle unika się takich rozwiązań, jeśli zadanie można wykonać prościej na standardowym wyposażeniu tokarki.
Odpowiedź "z użyciem noży specjalnych" dotyczy zasadniczo bardzo krótkich stożków, gdzie kształt stożka uzyskuje się narzędziem o odpowiedniej geometrii. Dla długiego stożka taka metoda jest niepraktyczna i nie odpowiada typowym możliwościom narzędziowym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz stożek długi (np. 250 mm) i informację o produkcji jednostkowej, w pierwszej kolejności rozważ przesunięcie konika jako metodę prostą, warsztatową i niewymagającą specjalnych przyrządów.
