Transfuzję krwi (lub jej składników) wykonuje się wtedy, gdy organizm nie ma wystarczającej liczby sprawnych krwinek czerwonych lub gdy doszło do istotnego spadku objętości/utraty krwi. Najprostsze i najczęściej testowane skojarzenie egzaminacyjne to niedokrwistość (anemia), ponieważ zmniejszona masa erytrocytów obniża transport tlenu do tkanek, co może powodować osłabienie, tachykardię, duszność i w ciężkich przypadkach zagrożenie życia.
Odpowiedź "anemii" jest więc poprawna, bo transfuzja jest metodą szybkiego wsparcia pacjenta przy znacznym niedoborze elementów morfotycznych krwi lub ich funkcji. W praktyce klinicznej decyzję o transfuzji podejmuje lekarz na podstawie badania pacjenta, wyników laboratoryjnych oraz dynamiki procesu chorobowego (np. czy niedokrwistość narasta szybko).
- "ochwatu" nie traktuje się jako wskazania do transfuzji: jest to schorzenie narządu ruchu (kopyta), a postępowanie obejmuje inne metody leczenia i pielęgnacji.
- "cukrzycy" standardowo nie leczy się przetoczeniem krwi; kluczowe jest wyrównanie gospodarki węglowodanowej (np. insulinoterapia i dieta) oraz leczenie powikłań.
- "ketozy" (zaburzenia metabolicznego) również nie rozwiązuje się transfuzją; typowe jest leczenie przyczynowe i wyrównywanie metabolizmu/energii, zależnie od gatunku i sytuacji klinicznej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się choroby metaboliczne lub ortopedyczne, a tylko jedna dotyczy bezpośrednio krwi i transportu tlenu, to właśnie ona jest najbardziej prawdopodobnym wskazaniem do transfuzji.
