W układzie rezystor R=10 Ω jest włączony w obwód kolektora i zasilany ze źródła E=12 V. Jednocześnie na tranzystorze podano napięcie uCE=2 V, czyli różnicę potencjałów między kolektorem a emiterem podczas pracy.
Aby policzyć prąd kolektora iC, trzeba ustalić, jakie napięcie odkłada się na rezystorze. Ponieważ w gałęzi są szeregowo: źródło E, rezystor oraz "spadek" uCE na tranzystorze, to napięcie na rezystorze wynosi:
U_R = E − uCE = 12 V − 2 V = 10 V.
Z prawa Ohma dla rezystora:
iC = U_R / R = 10 V / 10 Ω = 1 A.
Współczynnik wzmocnienia prądowego (często oznaczany jako β lub hFE; w treści podano go jako P) jest z definicji w przybliżeniu równy stosunkowi prądu kolektora do prądu bazy:
β ≈ iC / iB, więc iB ≈ iC / β.
Podstawiając dane:
iB = 1 A / 100 = 0,01 A = 10 mA.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne? 2 mA i 1 mA wynikają zwykle z pomylenia napięć (np. przyjęcia mniejszego prądu kolektora) albo z niekontrolowania jednostek. 20 mA odpowiadałoby prądowi kolektora 2 A przy β=100, co nie zgadza się z obliczeniem prądu przez rezystor przy danych E, uCE i R.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze licz w kolejności napięcie na rezystorze → prąd kolektora → prąd bazy i na końcu sprawdź, czy wynik ma sens jednostkowo (mA dla bazy, A dla kolektora).
