Trójkąt Tannera to narzędzie pomocne w ocenie, czy dany strumień odpadów ma warunki do samopodtrzymującego się spalania, czyli takiego, w którym po zainicjowaniu procesu nie trzeba stale dostarczać dodatkowego paliwa.
Kluczowe są trzy grupy składników:
- części palne – dostarczają energii cieplnej do podtrzymania płomienia,
- części niepalne – stanowią balast (np. frakcja mineralna), który nie daje energii, a zwiększa masę do ogrzania,
- wilgoć – obniża efektywną temperaturę, bo znaczna część energii idzie na ogrzanie wody i jej odparowanie.
Odpowiedź: "Udział części palnych > 25%, udział części niepalnych < 60%, udział wilgoci < 50%" opisuje kombinację, w której energia z frakcji palnej jest wystarczająca, a jednocześnie balast mineralny i wilgotność nie "gaszą" procesu przez nadmierne pochłanianie ciepła.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo zawierają warunek wilgotności > 50%, co typowo utrudnia samopodtrzymanie spalania (energia jest zużywana na odparowanie wody), albo dopuszczają udział części niepalnych > 60%, co oznacza zbyt duży balast i zbyt mało energii użytecznej w przeliczeniu na masę wsadu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy w odpowiedzi wilgoć nie jest zbyt wysoka (to częsty "haczyk"), a następnie czy udział niepalnych nie przekracza progu, bo oba czynniki obniżają temperaturę i stabilność płomienia.
