Klasyfikacja Spauldinga dzieli wyroby medyczne według ryzyka przeniesienia zakażenia, które wynika przede wszystkim z tego, z jakimi tkankami mają kontakt podczas użycia. Najwyższe ryzyko dotyczy narzędzi wprowadzanych do jałowych tkanek lub układu naczyniowego, ponieważ nawet niewielkie zanieczyszczenie mikrobiologiczne może skutkować ciężkim zakażeniem.
Odpowiedź "wysokiego ryzyka" jest właściwa, bo trokary są narzędziami chirurgicznymi wykorzystywanymi do uzyskania dostępu do jam ciała i przechodzą przez powłoki do obszarów, które powinny pozostać jałowe. W ujęciu Spauldinga odpowiada to kategorii wyrobów krytycznych, co w praktyce dekontaminacji oznacza konieczność zastosowania procesu zakończonego sterylizacją (po prawidłowym myciu i przygotowaniu wyrobu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "średniego ryzyka" zwykle odnosi się do wyrobów mających kontakt z błonami śluzowymi lub nieuszkodzoną skórą w sposób wymagający co najmniej dezynfekcji wysokiego stopnia. Trokary są bardziej inwazyjne, więc ta kategoria jest zbyt niska.
- "niskiego ryzyka" dotyczy wyrobów kontaktujących się wyłącznie z nieuszkodzoną skórą (np. elementy wyposażenia, mankiety), gdzie wystarcza niższy poziom dekontaminacji. To nie pasuje do zastosowania trokarów.
- "minimalnego ryzyka" nie jest typową, podstawową kategorią w klasycznej klasyfikacji Spauldinga i dodatkowo sugeruje brak istotnych wymagań, co byłoby sprzeczne z realnym ryzykiem związanym z narzędziami chirurgicznymi.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zadaj sobie pytanie: "Czy wyrób wchodzi do jałowych tkanek lub naczyń?" Jeśli tak, traktuj go jako wyrób o najwyższym ryzyku i kojarz z koniecznością sterylizacji.
