W klasycznym ujęciu architektury von Neumanna komputer opisuje się jako zestaw trzech podstawowych elementów (bloków funkcjonalnych): procesor, pamięć oraz urządzenia wejścia/wyjścia (I/O). To jest model logiczny, używany do zrozumienia, jak komputer przetwarza informacje, a nie lista konkretnych części "zestawu PC".
Dlatego odpowiedź "pamięć komputerowa" jest poprawna: w tym modelu pamięć przechowuje zarówno program, jak i dane, z których korzysta procesor. Urządzenia wejścia/wyjścia dostarczają dane do systemu (wejście) i prezentują wyniki (wyjście), a procesor wykonuje instrukcje.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi "pułapkami", bo dotyczą fizycznych elementów komputera, ale nie są wymaganymi blokami w triadzie:
- "płyta główna" – jest platformą sprzętową łączącą podzespoły (gniazda, złącza, chipset), lecz w architekturze von Neumanna nie występuje jako osobny, trzeci blok obok CPU i I/O.
- "dysk HDD" – jest pamięcią masową (zewnętrzną) do trwałego przechowywania danych. W modelu von Neumanna, gdy mówi się o pamięci jako jednym z trzech elementów, chodzi o pamięć operacyjną współpracującą bezpośrednio z procesorem w cyklu wykonywania programu.
- "dysk FDD" – to również rodzaj pamięci masowej/urządzenie peryferyjne historycznego typu, a nie podstawowy blok architektury.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "architektura von Neumanna", myśl o CPU–pamięć–I/O. Gdy pytanie dotyczy "podstawowych podzespołów komputera", wtedy rozważa się m.in. płytę główną, RAM, zasilacz, dysk, itp. To dwa różne poziomy opisu.
