HDR (High Dynamic Range) w fotografii cyfrowej to metoda uzyskania obrazu o większej rozpiętości tonalnej niż ta, którą zwykle da się zapisać w pojedynczym ujęciu. Kluczowa idea polega na tym, że jedna ekspozycja nie "mieści" jednocześnie detali w bardzo jasnych partiach (światła) i bardzo ciemnych (cienie), gdy scena ma wysoki kontrast.
Dlatego wykonuje się kilka fotografii tego samego kadru z różnymi parametrami ekspozycji (np. krótszy czas dla świateł, dłuższy dla cieni; często realizowane jako bracketing ekspozycji). Następnie program łączy te ujęcia, wybierając z nich najlepiej naświetlone fragmenty, tworząc wynik o większej ilości informacji tonalnej.
- Poprawne jest "połączenie kilku fotografii, z których każda została wykonana przy innych parametrach ekspozycji", bo różne ekspozycje dostarczają informacji z różnych zakresów jasności.
- "Seryjna obróbka obrazów o szerokim zakresie dynamiki w tonach ciemnych" jest myląca: samo masowe rozjaśnianie cieni nie tworzy HDR, a jedynie zmienia wygląd jednego pliku (często podnosząc szum i obniżając jakość).
- "Seryjna obróbka obrazów o szerokim zakresie dynamiki w tonach jasnych" również nie opisuje istoty HDR. Przyciemnianie świateł w edycji może ratować prześwietlenia tylko w ograniczonym zakresie i nie zastępuje pozyskania dodatkowych danych z osobnej ekspozycji.
- "Połączenie kilku fotografii wykonanych przy jednakowych ustawieniach ekspozycji" nie spełnia warunku koniecznego: bez różnic w naświetleniu nie uzyskuje się dodatkowej informacji tonalnej; ewentualne uśrednianie może zmniejszyć szum, ale to inny cel niż HDR.
W praktyce HDR stosuje się m.in. w zdjęciach wnętrz z jasnym oknem, w krajobrazie z kontrastowym niebem oraz w architekturze. Dla poprawnego efektu ważne są: stały kadr (statyw), niezmienny kąt widzenia i ostrość oraz odpowiednie odstępy między ekspozycjami.
