W zadaniu porównujesz trzy typy gruntu na podstawie dwóch cech: wilgotności i gęstości. W kontekście robót ziemnych pod torowiskiem dąży się do uzyskania podłoża o dobrej nośności, możliwie małej ściśliwości oraz takiego, które da się skutecznie zagęścić i odwodnić.
Odpowiedź "Żwir" jest właściwa, ponieważ w tabeli ma najniższą wilgotność (10%) i najwyższą gęstość (2000 kg/m3). Przy tak uproszczonych danych jest to najsilniejsza przesłanka, że materiał będzie stabilniejszy pod obciążeniem i mniej podatny na rozmiękanie. Grunty gruboziarniste (jak żwir) zazwyczaj również łatwiej odprowadzają wodę, co sprzyja utrzymaniu parametrów w czasie.
Dlaczego pozostałe propozycje są mniej trafne w ramach kryteriów z tabeli?
- "Grunt gliniasty" ma najwyższą wilgotność (20%). Dla gruntów drobnoziarnistych większa wilgotność często oznacza spadek nośności i większą podatność na odkształcenia oraz problemy z odwodnieniem. Choć gęstość jest relatywnie wysoka, sama wilgotność w tym zestawieniu działa na niekorzyść.
- "Piasek" ma wilgotność pośrednią (15%) i najniższą gęstość (1600 kg/m3) w podanych danych. W porównaniu z żwirem wypada słabiej pod kątem "sygnału" stabilności wynikającego z tabeli.
- "Wszystkie typy gruntów są równie dobre" jest niezgodne z ideą oceny na podstawie danych: tabela pokazuje wyraźne różnice parametrów, więc w ramach tego zadania zakłada się, że da się wskazać najlepszą opcję.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się tabela z parametrami, najpierw ustal, jaki kierunek jest "korzystny" (tu: mniejsza wilgotność i większa gęstość), a dopiero potem porównuj wiersze. W praktyce geotechnicznej ocena jest szersza (np. uziarnienie, wskaźniki zagęszczenia, warunki wodne), ale w tym zadaniu obowiązuje logika wynikająca z podanych dwóch cech.
