Liniatura rastra (wyrażana w lpi, czyli liniach na cal) opisuje gęstość rastra półtonowego stosowanego do reprodukcji przejść tonalnych w druku offsetowym. Im wyższa liniatura, tym drobniejszy punkt rastra i potencjalnie lepsza szczegółowość oraz gładsze przejścia tonalne, ale rosną też wymagania wobec stabilności procesu (m.in. pasowania, farbowania, nawilżania) i ryzyko problemów z utrzymaniem drobnych punktów.
Papier powlekany ma zwykle gładszą i bardziej jednorodną powierzchnię niż papier niepowlekany. To sprzyja zastosowaniu większej liniatury, ponieważ punkt rastra nie "rozlewa się" tak łatwo w strukturę podłoża, a druk może zachować drobne detale. Z tego powodu odpowiedź "150 lpi" jest właściwa jako typowa liniatura dla offsetu na papierze powlekanym w ujęciu ogólnym.
- Odpowiedź "110 lpi" jest zbyt niska jak na typowe zastosowania na papierze powlekanym; takie wartości częściej kojarzy się z niższymi wymaganiami jakościowymi albo z podłożami o bardziej chłonnej/nieregularnej strukturze.
- Odpowiedź "90 lpi" to jeszcze rzadszy raster, charakterystyczny raczej dla druku o mniejszej szczegółowości lub trudniejszych podłoży; na papierze powlekanym zwykle nie wykorzystuje się tak niskiej liniatury, jeśli celem jest dobra jakość obrazu.
- Odpowiedź "200 lpi" może występować w wyspecjalizowanych warunkach i przy wysokich wymaganiach, ale nie jest typową, bazową wartością w pytaniu ujętym ogólnie; wymaga bardzo stabilnej technologii i kontroli procesu.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj zasadę "powlekany = wyższa liniatura, niepowlekany = niższa liniatura". Na egzaminach często oczekuje się rozróżnienia właśnie po rodzaju podłoża, bez wchodzenia w szczegóły konkretnego RIP czy rodzaju rastra.
