Silnik pierścieniowy to odmiana silnika asynchronicznego, w której wirnik ma uzwojenie wyprowadzone na pierścienie ślizgowe. Ta cecha konstrukcyjna pozwala włączać dodatkowe elementy elektryczne w obwód wirnika podczas rozruchu.
Dlatego typową metodą startu jest rozruch oporowy, czyli zastosowanie rozrusznika oporowego (zestawu rezystorów dołączanych stopniowo). Zwiększenie rezystancji w obwodzie wirnika w fazie rozruchu ogranicza prąd i ułatwia uzyskanie korzystnego momentu rozruchowego. Po rozpędzeniu silnika rezystancje są stopniowo odłączane, aby nie powodować strat i spadku sprawności w pracy ustalonej.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do silnika pierścieniowego:
- Przełącznik gwiazda-trójkąt dotyczy typowego rozruchu silników trójfazowych, ale przede wszystkim silników klatkowych, gdzie redukuje się napięcie na uzwojeniu stojana w chwili startu. Nie jest to "typowy" rozruch wynikający z obecności pierścieni w wirniku.
- Wyłącznik 0–1 jest elementem łączeniowym (załącz/wyłącz), a nie układem ograniczającym prąd i kształtującym moment rozruchowy. Sam w sobie nie realizuje metody rozruchu.
- Faza pomocnicza z kondensatorem jest charakterystyczna dla silników jednofazowych (tworzenie przesunięcia fazowego), a nie dla trójfazowych silników pierścieniowych.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: jeśli w nazwie pojawia się "pierścieniowy", to kluczowa jest możliwość pracy/rozruchu z elementami dołączanymi do wirnika, a najczęściej kojarzoną metodą jest rozruch przez rezystancję.
