W badaniu klinicznym zwierząt typ oddychania opisuje się na podstawie tego, które ruchy są najbardziej widoczne podczas wdechu i wydechu: klatki piersiowej, ściany brzucha lub obu tych obszarów jednocześnie.
U konia za fizjologiczny, czyli prawidłowy w spoczynku, uznaje się typ piersiowo‑brzuszny. Oznacza to, że w wentylacji płuc biorą udział równocześnie:
- mięśnie międzyżebrowe i struktury klatki piersiowej (widoczne unoszenie/rozszerzanie klatki),
- przepona, której praca wpływa na przemieszczenia narządów jamy brzusznej i ruchy powłok brzusznych.
Odpowiedź "piersiowy" jest nieprawidłowa jako opis fizjologicznego wzorca, bo sugeruje dominację samej klatki piersiowej bez typowego udziału przepony widocznego w torze oddechowym. Odpowiedź "przeponowy" jest zbyt zawężająca: przepona jest kluczowa dla oddychania, ale u konia fizjologicznie obserwuje się również komponent piersiowy. Odpowiedź "brzuszny" także nie opisuje prawidłowego toru u zdrowego konia w spoczynku – dominacja ruchów brzucha może sugerować zmianę wzorca (np. ból, stres, zaburzenia oddechowe) i wymaga dalszej oceny.
W praktyce technika weterynarii ważne jest nie tylko nazwanie typu oddychania, ale też powiązanie obserwacji z innymi parametrami: częstością oddechów, wysiłkiem oddechowym (np. praca skrzydełek nosa), symetrią ruchów oraz warunkami (spoczynek/wysiłek). To ułatwia wczesne wykrywanie odchyleń i przekazanie lekarzowi weterynarii rzetelnej informacji klinicznej.
