Długotrwałe unieruchomienie w łóżku u osoby starszej wpływa na wiele układów, ale jednym z najczęstszych i praktycznie istotnych problemów opiekuńczych są zaparcia. Mechanizm jest prosty: mniej ruchu całego ciała oznacza mniej naturalnej stymulacji pracy przewodu pokarmowego, a do tego często dochodzą czynniki towarzyszące, takie jak mniejsze przyjmowanie płynów, ograniczenie samodzielności w korzystaniu z toalety, zmiana diety czy leki. W efekcie może pojawić się zwolnienie perystaltyki jelit, czyli spadek motoryki przesuwającej treść pokarmową.
Dlatego odpowiedź "zwolnienie perystaltyki jelit." jest poprawna: opisuje typową konsekwencję bezruchu, z którą opiekun osoby starszej spotyka się w praktyce i którą powinien aktywnie monitorować (częstość wypróżnień, dyskomfort, wzdęcia, spadek apetytu) oraz jej zapobiegać (nawodnienie, dieta z błonnikiem dostosowana do stanu chorego, aktywizacja w granicach możliwości, zmiany pozycji, zapewnienie komfortowych warunków do wypróżnienia, zgłaszanie problemu personelowi medycznemu).
Pozostałe odpowiedzi są mylące. "przyśpieszenie oddechu." kojarzy się raczej z bólem, gorączką, infekcją, niewydolnością oddechową lub lękiem; samo unieruchomienie nie musi powodować tachypnoe jako typowego, stałego następstwa. "zwolnienie pracy serca." może występować w różnych stanach klinicznych (np. w zaburzeniach przewodzenia, przyjmowaniu niektórych leków), ale nie jest charakterystycznym i oczekiwanym skutkiem samego długotrwałego leżenia. "przyśpieszenie przemiany materii." jest również nietrafne: w bezruchu częściej obserwuje się mniejszy wydatek energetyczny, a nie wzrost metabolizmu; ważniejsze klinicznie są natomiast zaburzenia pasażu jelitowego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "długotrwałe unieruchomienie", warto automatycznie kojarzyć ryzyko zaparć, odleżyn, spadku masy mięśniowej i powikłań zakrzepowych; w tym zadaniu testowana jest właśnie część dotycząca przewodu pokarmowego.
