KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - CZERWIEC 2024

W pytaniu trzeba powiązać zgłaszane dolegliwości z obszarami podstawowych potrzeb osoby chorej i niesamodzielnej, aby wskazać, w których sferach występuje deficyt.

• Zaparcia i wzdęcia dotyczą pracy przewodu pokarmowego i wypróżniania, więc wskazują na zaburzenie/deficyt potrzeby wydalania. W praktyce opiekuńczej oznacza to konieczność obserwacji rytmu wypróżnień, zgłaszania niepokojących objawów oraz wspierania działań profilaktycznych zgodnie z zaleceniami.
• Duszność jest bezpośrednim sygnałem problemu z wymianą oddechową, a więc deficytu potrzeby oddychania. To objaw istotny klinicznie: wymaga uważnej obserwacji, zapewnienia komfortu i szybkiego przekazania informacji personelowi medycznemu, zwłaszcza gdy narasta.
• Lęk o życie oznacza odczuwanie zagrożenia i brak poczucia kontroli. W kategoriach potrzeb opiekuńczych przekłada się to na deficyt potrzeby bezpieczeństwa (psychicznego i sytuacyjnego). W praktyce ważne są: spokojna komunikacja, obecność, wyjaśnianie tego, co się dzieje w zakresie kompetencji, oraz adekwatne reagowanie na niepokojące objawy.

Pozostałe zestawy odpowiedzi są mniej trafne, bo zawierają potrzeby, których nie da się jednoznacznie wywnioskować z podanych danych. Obecność zaparć nie przesądza sama w sobie o deficycie nawodnienia, a brak informacji o diecie, apetycie czy przyjmowaniu płynów nie uzasadnia wyboru potrzeb odżywiania. Również ruch nie wynika bezpośrednio z opisu (nie ma danych o ograniczeniu mobilności), mimo że w praktyce może pośrednio wpływać na perystaltykę. Dlatego najlepsze dopasowanie do objawów to: wydalanie, oddychanie i bezpieczeństwo.