Treningi umiejętności praktycznych oraz treningi kompetencji i umiejętności społecznych są klasycznym narzędziem wspierania funkcjonowania psychospołecznego. U podopiecznych z chorobą psychiczną (np. zaburzeniami nastroju, zaburzeniami psychotycznymi, zaburzeniami lękowymi) często obserwuje się trudności w obszarach takich jak: komunikacja, inicjowanie i podtrzymywanie relacji, rozwiązywanie konfliktów, planowanie dnia, samoorganizacja, a także wykonywanie czynności dnia codziennego w sposób stabilny i przewidywalny.
Dlatego odpowiedź "psychiczną" jest właściwa: proponowanie treningów praktycznych i społecznych ma wtedy bezpośredni sens terapeutyczny, bo adresuje typowe konsekwencje zaburzeń psychicznych na poziomie zachowania, ról społecznych i samodzielności. W terapii zajęciowej może to oznaczać m.in. ćwiczenie scenek społecznych, trening komunikacji i asertywności, naukę planowania zakupów i budżetu, organizację czynności porannych, czy bezpieczne korzystanie z usług w środowisku lokalnym.
Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne w ujęciu "w szczególności", ponieważ w chorobach onkologicznych, kardiologicznych i immunologicznych wsparcie terapeutyczne częściej koncentruje się na tolerancji wysiłku, adaptacji do ograniczeń somatycznych, edukacji zdrowotnej, radzeniu sobie ze zmęczeniem i organizacji aktywności z uwzględnieniem stanu fizycznego. Trening umiejętności społecznych może być pomocny także w tych grupach (np. w radzeniu sobie ze stresem i powrocie do ról), jednak nie stanowi najbardziej charakterystycznego, pierwszoplanowego wskazania w porównaniu z obszarem psychiatrycznym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się "kompetencje społeczne", "umiejętności społeczne", "trening interpersonalny" lub "rehabilitacja psychospołeczna", najczęściej chodzi o działania typowo kojarzone z obszarem zdrowia psychicznego, nawet jeśli elementy treningowe mogą występować także w innych jednostkach chorobowych.
