Długotrwałe noszenie ortez stabilizujących i korekcyjnych wiąże się z ryzykiem miejscowego, mechanicznego oddziaływania na skórę i tkanki miękkie. Jeżeli orteza jest zbyt ciasna, źle dopasowana lub pacjent nosi ją zbyt długo bez kontroli, może dojść do nadmiernego ucisku na określone punkty (np. okolice wyniosłości kostnych).
Odpowiedź "niedokrwienia i odleżyn" jest trafna, ponieważ ucisk może:
- ograniczać mikrokrążenie i dopływ tlenu do tkanek (niedokrwienie),
- powodować uszkodzenia skóry oraz głębiej położonych tkanek, szczególnie przy jednoczesnym tarciu i wilgoci,
- prowadzić do odleżyn (pressure injuries) u osób bardziej narażonych, np. z zaburzeniami czucia, gorszym ukrwieniem, cukrzycą, w podeszłym wieku.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo opisują jednostki chorobowe niezwiązane bezpośrednio z mechanizmem ucisku ortezy:
- "choroby reumatycznej" – choroby reumatyczne mają inne przyczyny (m.in. zapalne/autoimmunologiczne) i nie powstają jako prosty skutek ucisku.
- "niedociśnienia i żylaków" – niedociśnienie jest parametrem ogólnoustrojowym, a żylaki są skutkiem przewlekłych zaburzeń żylnych; sama orteza typowo powoduje raczej miejscowe objawy ucisku (ból, drętwienie, zaburzenia ukrwienia skóry), nie te jednostki.
- "choroby zwyrodnieniowej" – zmiany zwyrodnieniowe to proces przewlekły związany m.in. z wiekiem, przeciążeniami i biomechaniką stawu; nie są typowym bezpośrednim następstwem długotrwałego ucisku wyrobu ortopedycznego.
W praktyce technik ortopeda powinien w instruktażu podkreślić: konieczność regularnej kontroli skóry, właściwe dopasowanie, stopniowe wydłużanie czasu noszenia oraz zgłaszanie objawów alarmowych (ból uciskowy, drętwienie, zblednięcie, zaczerwienienie nieustępujące po zdjęciu ortezy, otarcia).
