"Metoda kanapki" to sposób przekazywania trudnej lub korygującej informacji zwrotnej, w którym komunikat ma trzy części ułożone w sekwencji: pozytyw – negatyw (korekta) – pozytyw. Taka konstrukcja ma ograniczać defensywną reakcję odbiorcy, utrzymać motywację i jednocześnie jasno wskazać, co należy zmienić.
W praktyce (np. w terapii zajęciowej) może to wyglądać tak: najpierw terapeuta docenia wysiłek lub poprawny element wykonania zadania, potem precyzyjnie opisuje trudność/ryzyko lub błąd do skorygowania (bez oceniania osoby), a na końcu wzmacnia sprawczość pacjenta i zachęca do dalszych prób, proponując kolejny krok.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do opisu?
- "model Pendeltona" jest kojarzony z ustrukturyzowanym omawianiem wykonania zadania (często w edukacji i pracy zespołowej), ale nie jest definiowany wyłącznie jako schemat pozytyw–negatyw–pozytyw. To inna logika prowadzenia rozmowy o wykonaniu.
- "zasada jestem słoniem" nie jest standardową, powszechnie rozpoznawalną nazwą techniki budowania trzyczęściowego feedbacku w tym sensie; brzmi raczej jak metaforyczna zasada/ćwiczenie komunikacyjne, a nie klasyczny schemat kanapkowy.
- "zacznij, przestań, kontynuuj" to także trzyczęściowa informacja zwrotna, ale ma inną strukturę: wskazuje, co rozpocząć, co zakończyć i co utrzymać. Nie odpowiada wprost wzorcowi pozytyw–negatyw–pozytyw, o który pyta zadanie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się dosłownie układ "pozytywny, negatywny i pozytywny", najczęściej chodzi o nazwę kojarzoną z "warstwami" komunikatu, czyli właśnie o kanapkę.
