Ujęcia wód powierzchniowych klasyfikuje się m.in. według miejsca poboru i warunków hydraulicznych w przekroju cieku. Rozpoznanie typu ujęcia na rysunku polega na powiązaniu nazwy z lokalizacją czerpni oraz tym, czy pobór jest realizowany w strefie osłoniętej, przy brzegu, czy w głównym nurcie.
Odpowiedź "Zatokowe." jest właściwa, gdy pobór wody pokazano w strefie przypominającej zatokę/wnękę przy brzegu (obszar bardziej spokojny, zwykle o mniejszych prędkościach przepływu). Ideą takiego rozwiązania jest umieszczenie poboru poza najsilniejszym nurtem, co może ograniczać oddziaływania dynamiczne wody i ułatwiać eksploatację w porównaniu z rozwiązaniami stricte "nurtowymi".
Odpowiedź "Nurtowe." odnosi się do ujęć sytuowanych w głównym nurcie cieku. Typowym błędem jest utożsamienie każdego poboru z ujęciem nurtowym tylko dlatego, że znajduje się "w rzece". Na schemacie decydujące jest to, czy element poboru jest wyraźnie w strefie najszybszego przepływu (nurtu), czy raczej w odnodze/wnęce.
Odpowiedź "Wieżowe." dotyczy rozwiązań, w których kluczowym elementem jest konstrukcja wieżowa (pionowa) z otworami/oknami poboru na różnych rzędnych, wykorzystywana m.in. przy zmiennych stanach wody. Jeśli rysunek nie pokazuje charakterystycznej wieży lub pionowej komory poboru, wybór tej opcji wynika zwykle z mylenia pojęć albo z przyciągania uwagi przez sam fakt "wystawania" elementu konstrukcyjnego.
Odpowiedź "Brzegowe." bywa mylona z zatokowym, bo oba typy kojarzą się ze strefą przybrzeżną. Ujęcie brzegowe identyfikuje się jednak przede wszystkim przez bezpośrednie usytuowanie poboru przy brzegu (często prościej "przy linii brzegu"), bez wyraźnej zatoki/wnęki osłaniającej pobór od głównego nurtu.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi nazwij na rysunku trzy elementy: brzeg, główny nurt oraz strefę osłoniętą. Dopiero potem dopasuj nazwę typu ujęcia do tej lokalizacji, zamiast kierować się samym skojarzeniem językowym.
