W murarstwie nazwy ułożenia cegieł odnoszą się do tego, na której powierzchni cegła spoczywa i jak jest zorientowana względem lica muru. Typowa cegła ma wymiary ok. 25×12×6,5 cm, więc samo porównanie "wysokości" warstwy często pozwala rozpoznać układ.
Odpowiedź "stojącą" jest poprawna, ponieważ w rolce stojącej cegła jest ustawiona na węższym boku (na boku), co daje w pionie wyraźnie większą wysokość warstwy (około 12 cm), a widoczne czoła cegieł mają proporcje pionowych prostokątów. Taki efekt jest charakterystyczny dla parapetów ceglanych wykonywanych z rolki stojącej.
- "leżącą (na płask)" jest nieprawidłowe, bo "na płask" cegła leży na największej powierzchni, a wysokość warstwy odpowiada grubości cegły (ok. 6,5 cm). Wizualnie widać wtedy "niższą" warstwę i inne proporcje czoła.
- "leżącą zazębioną" odpada z dwóch powodów: po pierwsze układ "leżący" nie daje zwiększonej wysokości warstwy, a po drugie "zazębienie" oznacza celowe przesunięcia/"zęby" na krawędzi, których nie ma przy prostym, równym parapecie.
- "stojącą zazębioną" zawiera poprawną orientację (stojącą), ale błędny opis "zazębiona". Zazębienie wymaga widocznych wysunięć i schodków wynikających z przesunięcia cegieł, a w parapecie wykonanym w linii prostej układ jest niezazębiony.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy wahasz się między "leżącą" a "stojącą", najpierw porównaj wysokość elementu z typową wysokością warstwy cegły "na płask" (ok. 6,5 cm). Jeżeli detal ma wyraźnie większą wysokość jednej warstwy, bardzo często jest to rolka stojąca.
