Układ cyfrowy sekwencyjny to taki, w którym bieżące wartości sygnałów wyjściowych wynikają z dwóch składowych:
- bieżących sygnałów wejściowych (co jest podane na wejścia w danej chwili),
- stanu wewnętrznego układu (czyli "pamięci" tego, co wydarzyło się wcześniej).
Ta pamięć jest realizowana przez elementy pamiętające, typowo przerzutniki lub inne struktury magazynujące stan. W praktyce oznacza to, że nawet przy tych samych wejściach układ może dać różne wyjścia, jeśli wcześniej znajdował się w innym stanie.
Stwierdzenie, że wyjście "zależy od bieżącej informacji wejściowej i zależy od poprzednich informacji wyjściowych" oddaje sens: obecne wyjście zależy od historii działania (stan/pamięć). W ujęciu teoretycznym mówi się precyzyjniej, że zależy od poprzedniego stanu (który często bywa powiązany z wcześniejszymi wyjściami w sprzężeniu zwrotnym).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z typowych powodów:
- Wariant, w którym wyjście nie zależy od bieżącej informacji wejściowej, nie pasuje do ogólnej definicji układów sekwencyjnych: zwykle zarówno wejścia, jak i stan wpływają na wynik (np. automaty sterujące reagują na sygnały wejściowe).
- Wariant, w którym wyjście zależy od wejścia, ale nie zależy od poprzednich informacji, opisuje raczej układ kombinacyjny, gdzie nie ma pamięci stanu.
- Wariant, w którym wyjście nie zależy ani od wejścia, ani od historii, nie opisuje sensownego układu logicznego (wyjście byłoby stałe, niezależne od sygnałów).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "pamięć", "stan", "poprzednie wartości", "sprzężenie zwrotne", "licznik", "rejestr" albo "automat" — to niemal zawsze trop prowadzący do logiki sekwencyjnej.
