Układ penamu jest motywem strukturalnym typowym dla penicylin. W chemii leków "penam" oznacza specyficzny układ dwupierścieniowy, w którym 4-członowy pierścień β-laktamowy jest sprzężony z 5-członowym pierścieniem tiazolidynowym (heterocykl zawierający m.in. siarkę).
Dlatego odpowiedź "penicylin" jest poprawna: w tej grupie antybiotyków rdzeń penamowy (pochodny kwasu 6-aminopenicylanowego) stanowi podstawę budowy wielu substancji czynnych i ich półsyntetycznych pochodnych.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo dotyczą innych układów lub innych klas:
- "cefalosporyn" – są β-laktamami, ale mają układ cefemu, czyli β-laktam połączony z 6-członowym pierścieniem (dihydrotiazynowym), a nie tiazolidynowym.
- "kwasu klawulanowego" – związek ten jest inhibitorem β-laktamaz i ma własny, odmienny szkielet (nie jest klasycznym penamem penicylinowym).
- "makrolidów" – to zupełnie inna grupa antybiotyków, oparta na dużych pierścieniach laktonowych, bez pierścienia β-laktamowego, więc nie może mieć układu penamu.
Wskazówka do nauki: nie wystarczy zauważyć "β-laktam". Aby rozpoznać penam, trzeba sprawdzić, z jakim drugim pierścieniem jest połączony β-laktam (tiazolidyna dla penicylin vs inny pierścień dla pozostałych β-laktamów).