W typologii leśnej, gdy pytanie dotyczy malejącego stopnia uwilgotnienia, należy ustawić typy siedlisk od tych o najwyższym udziale wody w siedlisku (najbardziej podmokłych lub okresowo zalewanych) do tych, gdzie woda jest czynnikiem ograniczającym i siedlisko jest najsuchsze.
Określenie "łęgowe" wiąże się z siedliskami silnie zależnymi od wód (np. w dolinach rzecznych), gdzie występują długotrwałe lub okresowe nadmierne uwilgotnienie i zalewy. Dlatego w porządku "od najbardziej wilgotnych" typ ten znajduje się na początku.
Następnie występują siedliska "wilgotne": nadal o podwyższonym uwilgotnieniu, ale już mniej skrajne niż łęgowe. Kolejnym stopniem są siedliska "świeże", które w praktyce traktuje się jako warunki zbilansowane (bez wyraźnego deficytu i bez trwałego nadmiaru wody). Na końcu skali znajdują się siedliska "suche", gdzie deficyt wody jest typowym ograniczeniem dla wzrostu roślinności i prowadzenia hodowli.
Pozostałe układy są błędne, bo:
- umieszczają "suche" przed typami bardziej wilgotnymi, co odwraca kierunek skali,
- przesuwają "łęgowe" na koniec lub w środek, mimo że to typ najbardziej związany z nadmiarem wody,
- mieszają kolejność "wilgotne" i "świeże", co zaciera logiczną gradację od nadmiaru wody do jej deficytu.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi podkreśl w myślach operator "malejący" i sprawdź, czy sekwencja rzeczywiście przechodzi od warunków najbardziej mokrych do najbardziej suchych.
