Wzór "jodełka" jest układem, w którym najważniejsza jest geometria i osiowość. Dlatego jako punkt odniesienia przyjmuje się zwykle środek pomieszczenia oraz podłużną oś (oś wzdłuż dłuższego wymiaru).
Rozpoczęcie od środka wzdłuż podłużnej osi pomieszczenia ułatwia:
- utrzymanie symetrii całego rysunku (wzór wygląda "równo" po obu stronach),
- uzyskanie zbliżonych docinek przy przeciwległych ścianach,
- kontrolę prostoliniowości i ograniczenie kumulacji błędów w kolejnych rzędach,
- estetykę w świetle padającym z okna (odchyłki są wtedy bardziej widoczne).
Odpowiedź "środka wzdłuż poprzecznej osi pomieszczenia" jest niepoprawna, bo w typowej praktyce wzór trasuje się tak, aby prowadzić go zgodnie z główną (dłuższą) osią wnętrza. Wybór osi poprzecznej może skutkować mniej korzystnymi docinkami oraz gorszym odbiorem wizualnym w pomieszczeniach wydłużonych.
Rozpoczynanie od "ściany przeciwległej do okna" lub od "ściany z oknem" bywa intuicyjne, ale w jodełce jest ryzykowne: jeśli pierwsze elementy nie zostaną idealnie ustawione, niewielki błąd na starcie narasta i wzór może "uciekać", a docinki przy końcu układania stają się bardzo nierówne.
Wskazówka egzaminacyjna: przy wzorach wymagających osiowania (np. jodełka) najpierw myśl o osi i symetrii, dopiero potem o dojściach do ścian i strefach przy oknach/drzwiach.
