Klasy ochronności urządzeń elektrycznych opisują, jakim środkiem konstrukcyjnym zapewniono ochronę przed porażeniem prądem elektrycznym podczas normalnej pracy i przy pojedynczej awarii. W praktyce na egzaminie najczęściej rozróżnia się klasy: I, II oraz III (spotyka się też klasę 0/0I w ujęciach historycznych).
Odpowiedź "II" jest właściwa, gdy symbol na urządzeniu odpowiada klasie II (najczęściej graficznie przedstawianej jako kwadrat w kwadracie). Taka konstrukcja oznacza, że zastosowano izolację podwójną lub wzmocnioną. Dzięki temu dostępne części przewodzące nie powinny znaleźć się pod niebezpiecznym napięciem nawet przy pojedynczym uszkodzeniu jednej warstwy izolacji. Z tego powodu sprzęt klasy II zwykle nie ma zacisku ochronnego i nie wymaga podłączenia przewodu PE.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "I" dotyczy urządzeń, w których ochrona przeciwporażeniowa opiera się m.in. na połączeniu części przewodzących z przewodem ochronnym (uziemienie ochronne/PE). Typowo spotyka się wtyczki i przewody z żyłą ochronną. To inna koncepcja niż izolacja podwójna.
- "III" odnosi się do urządzeń zasilanych napięciem bardzo niskim bezpiecznym (np. z układów SELV), gdzie sama wartość napięcia ogranicza ryzyko porażenia. Nie jest to to samo co symbol izolacji podwójnej na obudowie.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj symbol na rysunku, a dopiero potem dopasuj go do zasady ochrony (PE dla klasy I, podwójna/wzmocniona izolacja dla klasy II, zasilanie bardzo niskim napięciem dla klasy III). To ogranicza ryzyko "strzelania" odpowiedzi na podstawie samej częstości występowania klas w praktyce.
