Urządzeniem, które wspomaga lub zastępuje pracę mięśni oddechowych, jest respirator. Jego zadaniem jest realizacja wentylacji mechanicznej, czyli doprowadzanie mieszaniny oddechowej do dróg oddechowych i umożliwienie wymiany gazowej wtedy, gdy pacjent nie oddycha samodzielnie lub oddycha niewystarczająco. W praktyce klinicznej respirator może pracować w trybach wspomagających (pacjent inicjuje oddech, a urządzenie go "dopiera") albo zastępczych (urządzenie narzuca oddechy).
Pozostałe urządzenia z odpowiedzi nie spełniają tego kryterium, bo nie wykonują pracy wentylacyjnej:
- Kapnograf służy do monitorowania stężenia lub ciśnienia parcjalnego CO2 w wydychanym powietrzu (np. EtCO2) i przebiegu kapnogramu. Dostarcza informacji o wentylacji, perfuzji i metabolizmie, ale sam nie wymusza przepływu gazów do płuc.
- Pulsoksymetr mierzy saturację hemoglobiny tlenem (SpO2) oraz zwykle tętno na podstawie fotopletyzmografii. To narzędzie oceny utlenowania krwi, a nie urządzenie zastępujące oddychanie.
- Saturator bywa używany potocznie na określenie urządzeń związanych z tlenoterapią (np. koncentratora tlenu). Tlenoterapia zwiększa podaż tlenu, ale nie zastępuje pracy mięśni oddechowych tak jak wentylacja mechaniczna; pacjent nadal musi wykonywać ruchy oddechowe, o ile nie jest wentylowany.
Dla technika elektroniki i informatyki medycznej kluczowe jest rozumienie różnicy: respirator jest urządzeniem terapeutycznym (realizuje funkcję życiową), a pulsoksymetr i kapnograf to urządzenia monitorujące (dostarczają danych do oceny stanu pacjenta i skuteczności wentylacji/tlenoterapii). Taki podział pomaga w poprawnym przygotowaniu stanowiska, diagnostyce usterek oraz interpretacji alarmów.
