Wytwarzanie laminatów metodą nawijania (filament winding) polega na formowaniu elementu przez nawijanie zbrojenia (np. włókien) nasączonych żywicą lub później przesycanych żywicą na obracający się rdzeń (mandrel). Kluczową cechą procesu jest to, że materiał zbrojący jest układany w kontrolowany sposób (kąt, naciąg, liczba warstw), a kształt wyrobu wynika z geometrii rdzenia oraz programu nawijania.
Dlatego odpowiedź "nawijania" pasuje do urządzeń, które (po rysunku) można rozpoznać po obecności elementu obracanego oraz układu prowadzenia zbrojenia wzdłuż osi.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne technologie:
- "natryskiwania" kojarzy się z procesem, w którym materiał (np. żywica i rozdrobnione włókno) jest podawany pistoletem natryskowym na formę. Wymaga charakterystycznego osprzętu natryskowego i zwykle nie opiera się na kontrolowanym nawijaniu na rdzeń.
- "powlekania" dotyczy nakładania warstwy na podłoże (np. przez kąpiel, głowicę powlekającą lub wałek), a nie budowania grubości i orientacji zbrojenia przez nawijanie.
- "kalandrowania" to technologia kształtowania tworzywa między walcami (np. folii/arkuszy). Jej znakiem rozpoznawczym są zespoły walców roboczych i celem jest zwykle uzyskanie płaskiego wyrobu o określonej grubości, a nie laminatu na rdzeniu.
Na egzaminie warto porównywać: (1) czy proces tworzy wyrób na mandrelu, (2) czy występuje układ obrotowy, (3) czy zbrojenie jest prowadzone i nawijane. To pomaga odróżnić nawijanie od metod natryskowych i od procesów walcowania/powlekania.
