W pasywnych systemach optycznych, w których rozróżnia się kanały po długości fali (idee znane z WDM), multiplekser łączy kilka kanałów optycznych w jeden tor, a demultiplekser rozdziela tor na kanały. Kluczowe jest więc zastosowanie elementu, który separuje światło zależnie od długości fali.
Pryzmat spełnia to wymaganie dzięki dyspersji: współczynnik załamania zależy od długości fali, więc różne barwy (różne λ) ulegają innemu załamaniu. W praktyce oznacza to, że wiązka złożona z kilku kanałów po przejściu przez pryzmat rozchodzi się w różnych kierunkach (demultipleksacja), a przy odpowiedniej geometrii można też zsumować wiązki o różnych λ do jednej wiązki wyjściowej (multipleksacja).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Soczewka służy głównie do ogniskowania lub kolimacji wiązki. Sama z siebie nie realizuje selektywnego rozdziału kanałów po długości fali w sposób wymagany od mux/demux.
- Zwierciadło odbija (zmienia kierunek propagacji) bez rozdzielania widma na składowe długości fali, więc nie pełni funkcji mux/demux.
- Cylinder nie jest typowym elementem realizującym rozdział długości fali w torach telekomunikacyjnych; nie stanowi rozwiązania multipleksującego/demultipleksującego kanały optyczne.
Warto pamiętać, że w nowoczesnych rozwiązaniach spotyka się też inne technologie separacji długości fal (np. interferencyjne lub dyfrakcyjne), ale wśród podanych opcji tylko pryzmat bazuje na zjawisku fizycznym umożliwiającym mux/demux.
