Usługą serwerową używaną do automatycznej konfiguracji parametrów sieciowych stacji klienckich jest DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol). W typowej sieci lokalnej klient DHCP wysyła zapytanie o konfigurację, a serwer udostępnia mu dzierżawę (lease) adresu oraz inne parametry, dzięki czemu komputer nie musi mieć ręcznie ustawionego IP.
DHCP jest kojarzony przede wszystkim z przydzielaniem:
- adresu IP,
- maski podsieci,
- bramy domyślnej,
- adresów serwerów DNS (oraz innych opcji zależnie od wdrożenia).
Pozostałe protokoły nie spełniają tego zadania:
- RIP (Routing Information Protocol) to protokół routingu (wymiany informacji o trasach) pomiędzy routerami. Może wpływać na drogę pakietów w sieci, ale nie konfiguruje interfejsu klienta ani nie przydziela mu adresu.
- ICMP (Internet Control Message Protocol) służy do komunikatów kontrolnych i diagnostycznych w IP (np. echo request/echo reply używane przez ping). Nie jest protokołem do nadawania adresacji hostom.
- SIP (Session Initiation Protocol) jest protokołem sygnalizacyjnym dla usług typu VoIP/komunikacja multimedialna (zestawianie, modyfikacja i kończenie sesji). Nie odpowiada za konfigurację IP stacji roboczej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawia się "automatyczna konfiguracja stacji klienckich", "pula adresów", "dzierżawa", "nadawanie IP", to prawie zawsze chodzi o DHCP, a nie o protokoły routingu, diagnostyki czy VoIP.
