W metodzie kalkulacyjnej wynik finansowy ustala się m.in. przez ujęcie kosztu własnego sprzedaży (np. kosztu sprzedanych wyrobów gotowych) oraz przeciwstawienie go przychodom. Konto "Koszt sprzedanych wyrobów gotowych" pełni funkcję konta wynikowego kosztów, więc na koniec okresu nie powinno pozostawać z saldem wpływającym na kolejny okres – typowo jest zamykane przez przeksięgowanie na konto ustalające wynik.
Gdy przeksięgowuje się obroty konta kosztowego na konto wyniku, kluczowa jest logika stron:
- koszty zmniejszają wynik, więc w ujęciu księgowym obciążają konto "Wynik finansowy" po stronie Wn;
- jednocześnie konto kosztowe jest zamykane zapisem po przeciwnej stronie niż ta, na której gromadziło koszty w ciągu okresu.
Dlatego poprawne jest przeksięgowanie na stronę Wn konta "Wynik finansowy". Taki zapis zapewnia, że koszt sprzedanych wyrobów zostanie uwzględniony w ustaleniu wyniku okresu.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo mylą kierunek wpływu kosztów na wynik albo odnoszą przeksięgowanie do konta "Rozliczenie kosztów", które nie jest właściwym "miejscem docelowym" dla zamknięcia kosztu własnego sprzedaży w logice ustalania wyniku. Wybór strony Ma konta "Wynik finansowy" sugerowałby efekt typowy dla przychodów (zwiększenie wyniku), a nie dla kosztów. Natomiast przeksięgowanie na konto "Rozliczenie kosztów" dotyczy innej operacji (rozliczania/rozprowadzania kosztów), a nie finalnego ujęcia kosztu w wyniku finansowym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści jest konto kosztowe i pytanie o przeksięgowanie przy ustalaniu wyniku, najpierw odpowiedz sobie, czy dana pozycja pomniejsza czy powiększa wynik. Koszty pomniejszają – więc obciążają wynik po stronie Wn.
