Doszczelnianie instalacji gazowej emulsją polimeryzującą jest skuteczne tylko wtedy, gdy zachowa się poprawną kolejność technologiczną. Wynika to z tego, że środek ma utworzyć cienką powłokę na ściankach rur, a każda czynność przygotowuje warunki dla następnej.
1) Przygotowanie instalacji
- Demontaż gazomierzy i przyborów gazowych jest wykonywany na początku, bo elementy wrażliwe (armatura, regulatory, urządzenia) nie powinny mieć kontaktu z emulsją.
- Czyszczenie instalacji sprężonym azotem usuwa wilgoć, tłuszcze i zanieczyszczenia. To kluczowe dla adhezji – brudna lub zawilgocona powierzchnia utrudnia przyczepność i powoduje nierówną powłokę.
2) Aplikacja emulsji
- Napełnienie instalacji emulsją pompą rozpoczyna właściwy etap uszczelniania.
- Odpowietrzenie przewodów musi nastąpić po napełnieniu: pęcherze powietrza blokują równomierne pokrycie ścianek i tworzą "puste miejsca", które nie zostaną uszczelnione.
- Usunięcie nadmiaru środka uszczelniającego jest logiczne dopiero po tym, gdy emulsja spełniła rolę pokrycia wnętrza przewodów. Pozostawia się cienką warstwę, a nie "kałuże" środka w instalacji.
3) Finalizacja i kontrola
- Suszenie instalacji dmuchawą przyspiesza polimeryzację i utwardzenie powłoki. Wykonanie suszenia wcześniej (np. przed odpowietrzeniem) nie rozwiąże problemu uwięzionego powietrza, a może pogorszyć jakość pokrycia.
- Próba ciśnieniowa powinna być wykonana dopiero po wyschnięciu/utwardzeniu. Zbyt wczesna próba może uszkodzić świeżą, nieutwardzoną powłokę i dać fałszywy wynik albo spowodować ponowne mikronieszczelności.
Dlatego poprawna sekwencja to: najpierw demontaż i czyszczenie, potem napełnienie i odpowietrzenie, następnie usunięcie nadmiaru, później suszenie i na końcu próba. Pozostałe sekwencje są błędne, bo przestawiają etapy krytyczne: suszenie przed odpowietrzeniem lub próbę ciśnieniową przed pełnym utwardzeniem powłoki.
