Uwierzytelnianie użytkownika (ang. authentication) polega na potwierdzeniu zadeklarowanej tożsamości. Użytkownik najpierw deklaruje, kim jest (np. podaje identyfikator/login), a następnie system weryfikuje tę deklarację na podstawie poświadczeń: hasła, tokenu, kodu jednorazowego (OTP), certyfikatu, klucza sprzętowego lub danych biometrycznych. Wynikiem uwierzytelnienia jest odpowiedź na pytanie: "czy to naprawdę ten użytkownik?".
Odpowiedź "nadaniu uprawnień użytkownikowi do danych" opisuje autoryzację (ang. authorization), czyli przydzielanie praw dostępu po pomyślnym uwierzytelnieniu. To inny etap: można być poprawnie uwierzytelnionym, ale nadal nie mieć uprawnień do konkretnych zasobów.
Odpowiedź "zdefiniowaniu nowej tożsamości użytkownika" dotyczy rejestracji/prowizjonowania konta (tworzenia tożsamości w systemie). Jest to czynność administracyjna lub proces onboardingowy, a nie bieżąca weryfikacja, czy dana osoba jest właścicielem konta.
Odpowiedź "zaszyfrowaniu loginu i hasła użytkownika" miesza uwierzytelnianie z ochroną kanału transmisji lub ochroną danych uwierzytelniających. Szyfrowanie (np. w TLS) może zabezpieczać przesyłane poświadczenia przed podsłuchem, ale samo w sobie nie odpowiada na pytanie, czy użytkownik jest tym, za kogo się podaje. W praktyce: szyfrowanie zwiększa poufność i integralność komunikacji, a uwierzytelnianie weryfikuje tożsamość.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać prosty podział: uwierzytelnianie = kto to jest, autoryzacja = co wolno, a szyfrowanie = jak chronimy dane w drodze lub w spoczynku. Takie rozróżnienie jest szczególnie istotne przy konfiguracji urządzeń abonenckich i dostępie do systemów operatora.
