W analizie wody dobór metody oznaczania zależy od tego, jaki sygnał analityczny jest dostępny i opisany w "zamieszczonej informacji". Jeśli informacja wskazuje na pojawienie się zabarwienia roztworu, użycie odczynnika dającego barwny kompleks lub podaje pomiar absorbancji (często względem roztworów wzorcowych), to jest to charakterystyczny schemat dla metody kolorymetrycznej (spektrofotometrycznej w zakresie VIS).
Odpowiedź "Kolorymetryczną." jest poprawna, ponieważ kolorymetria polega na ilościowym powiązaniu intensywności barwy (lub absorbancji) ze stężeniem analitu. Dla azotanów(V) w praktyce laboratoryjnej spotyka się podejścia, w których azotany są przekształcane (bezpośrednio lub po redukcji) do formy dającej mierzalne zabarwienie, a następnie porównuje się próbkę z wzorcami albo korzysta z krzywej wzorcowej.
- "Refraktometryczną." – refraktometria mierzy współczynnik załamania światła, który zależy od ogólnej zawartości substancji rozpuszczonych. Jest to metoda mało selektywna dla pojedynczego jonu (NO3−), więc zwykle nie jest pierwszym wyborem do oznaczania azotanów(V) w wodzie.
- "Konduktometryczną." – konduktometria mierzy przewodność elektryczną roztworu, czyli efekt sumarycznej obecności jonów. W wodach naturalnych przewodność zależy od wielu składników (chlorki, siarczany, wodorowęglany itd.), dlatego sama konduktometria nie identyfikuje ani nie oznacza specyficznie azotanów(V) bez dodatkowego rozdziału/reakcji.
- "Polarograficzną." – polarografia (woltamperometria) dotyczy procesów elektrochemicznych na elektrodzie i może być użyteczna dla niektórych analitów, ale wymaga przesłanek elektrochemicznych (np. fali redukcyjnej/utlenieniowej) i zwykle bardziej złożonej aparatury oraz warunków pomiaru. Jeżeli informacja w zadaniu dotyczy barwy/absorbancji, to nie jest to polarografia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się słowa typu "zabarwienie", "porównanie barwy", "absorbancja", "krzywa wzorcowa" – najczęściej chodzi o kolorymetrię/spektrofotometrię. Gdy mowa o "przewodności" – konduktometria; o "współczynniku załamania" – refraktometria; o "prądzie i potencjale" – techniki elektrochemiczne (np. polarografia).
