KWALIFIKACJA SPO1 - STYCZEŃ 2023

Zasada indywidualizacji w pracy asystenta osoby z niepełnosprawnością oznacza, że plan współdziałania (plan wsparcia) powinien być dopasowany do konkretnej osoby, a nie tworzony "szablonowo". Jeżeli podczas planowania uwzględnia się zamiłowania, zdolności i możliwości podopiecznej, to wprost realizuje się ideę personalizacji: dobiera się cele, metody i tempo działań tak, aby były dla niej realne, sensowne i motywujące.

• "indywidualizacji" jest właściwe, bo dotyczy dostosowania wsparcia do jednostkowych potrzeb i zasobów (mocnych stron, ograniczeń, preferencji).
• "obiektywizmu" bywa mylone z indywidualizacją, ale oznacza przede wszystkim bezstronność i oparcie oceny na faktach. Można być obiektywnym, a jednocześnie stworzyć plan niedopasowany do osoby (np. zbyt trudny).
• "akceptacji" odnosi się do postawy wobec podopiecznej: szacunku, uznania jej godności i prawa do odmienności. To ważne w relacji, jednak samo w sobie nie opisuje mechanizmu dopasowania działań do zainteresowań i możliwości.
• "poufności" dotyczy ochrony danych i informacji o podopiecznej oraz dyskrecji w kontakcie z innymi osobami/instytucjami. Jest kluczowa etycznie, ale nie odpowiada na pytanie o konstruowanie planu pod kątem zdolności i preferencji.

W praktyce zasada indywidualizacji przejawia się np. w tym, że cele zapisuje się w sposób mierzalny i osiągalny dla danej osoby, przewiduje się potrzebne ułatwienia (wsparcie komunikacyjne, organizacyjne), a także wybiera aktywności zgodne z tym, co podopieczna lubi i w czym może rozwijać samodzielność. Dzięki temu plan jest realistyczny i zwiększa szanse na utrzymanie motywacji oraz współpracę.