W dokumentacji stomatologicznej stosuje się skrótowe oznaczenia powierzchni zębów, aby opis był krótki, jednoznaczny i możliwy do odczytania przez cały zespół. Do podstawowych powierzchni należą m.in.: mezjalna (M), dystalna (D), językowa/podniebienna (L) oraz policzkowa (B), a także okluzyjna (O).
Jeżeli trzeba zapisać, że zmiana (np. próchnica, ubytek, wypełnienie lub planowany zabieg) dotyczy jednocześnie kilku powierzchni, łączy się odpowiednie litery w jeden skrót. Dlatego dla zestawu: dystalna, językowa i policzkowa poprawny zapis to "DLB" (D + L + B).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "DJP" i "MJP" zawierają litery J oraz P, które bywają kojarzone z polskimi nazwami ("językowa", "policzkowa"). Problem polega na tym, że w praktyce spotyka się też zapis międzynarodowy, w którym używa się liter L i B. Mieszanie systemów w jednej dokumentacji jest typowym źródłem błędów.
- "MOD" to popularny skrót opisujący inne zestawienie powierzchni (zawiera literę O), więc nie odpowiada pytaniu o powierzchnie językową i policzkową.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozbij skrót na litery i dopasuj je do pełnych nazw powierzchni. Jeśli w pytaniu pojawia się "językowa" i "policzkowa", zwróć uwagę, czy w odpowiedziach występują litery L i B (zapis międzynarodowy), czy J i P (zapis alternatywny). Najważniejsze jest zachowanie konsekwencji w obrębie jednej dokumentacji.
