W pytaniu sprawdzana jest umiejętność rozróżnienia, które działania utrzymaniowe mają sens dla różnych typów nośników.
Odpowiedź "defragmentacji dysku." jest właściwa, ponieważ defragmentacja historycznie służyła poprawie wydajności dysków HDD: porządkowała pofragmentowane pliki tak, aby ograniczać mechaniczne ruchy głowicy. W przypadku SSD nie ma głowicy ani talerzy, a czas dostępu jest w dużej mierze stały, więc korzyści z defragmentacji są znikome. Co więcej, takie operacje mogą powodować dodatkowe, niepotrzebne zapisy danych, co jest niekorzystne eksploatacyjnie.
Pozostałe odpowiedzi opisują czynności, które w praktyce administracji i eksploatacji komputerów są typowo rekomendowane:
- "systematycznych kopii zapasowych danych." – kopie zapasowe chronią przed utratą danych (awaria sprzętu, błąd użytkownika, ransomware). To nie jest czynność szkodliwa dla SSD, tylko element dobrej praktyki.
- "czyszczenia wnętrza jednostki centralnej z kurzu." – dotyczy konserwacji całej jednostki, ale jest istotne dla niezawodności (chłodzenie, temperatury, praca wentylatorów). Nie jest to czynność, której "nie powinno się" wykonywać.
- "systematycznego sprawdzania dysku programem antywirusowym." – skanowanie antywirusowe jest elementem utrzymania bezpieczeństwa systemu i danych. Może obciążać zasoby, ale nie jest z definicji czynnością zakazaną w konserwacji SSD.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz hasło "SSD", myśl o ograniczaniu zbędnych zapisów i o tym, że klasyczne techniki poprawy wydajności HDD (jak defragmentacja) nie przekładają się wprost na nośniki półprzewodnikowe.
