Operacja walcowania gwintu polega na wykonaniu zarysu gwintu przez kształtowanie plastyczne materiału, najczęściej na zimno. Typowym narzędziem są rolki (lub głowice rolkowe) o odpowiednim profilu, które pod naciskiem "wygniatają" zarys gwintu na powierzchni przedmiotu. W efekcie materiał nie jest usuwany w postaci wiórów, lecz przemieszczany, co często poprawia stan warstwy wierzchniej i sprzyja dużej wydajności w produkcji seryjnej.
Odpowiedź "nacięcia rowków" jest niepoprawna, ponieważ rowki wykonuje się zwykle narzędziami skrawającymi (np. nożem rowkującym, frezem), a nie rolkami profilowymi przeznaczonymi do formowania gwintu. To inny cel geometryczny i inna zasada procesu (usuwanie materiału vs odkształcenie).
Odpowiedź "nagniatania powierzchni" również nie pasuje: nagniatanie jest obróbką wykańczającą, której głównym zadaniem jest zmniejszenie chropowatości, umocnienie warstwy wierzchniej i ewentualna korekta drobnych nierówności. Narzędzia do nagniatania mogą mieć rolki lub kulki, ale nie mają profilu gwintu i nie służą do wytworzenia śrubowego zarysu o określonym skoku.
Odpowiedź "radełkowania wzdłużnego" jest myląca, bo radełkowanie też wykorzystuje rolki, lecz wykonuje wzór (najczęściej antypoślizgowy) na powierzchniach walcowych. Wzór może przypominać "ząbki", ale nie jest gwintem: nie ma wymaganej geometrii śrubowej, skoku i profilu zgodnego z gwintem metrycznym czy innym systemem. W praktyce na egzaminie warto zapamiętać: rolki z profilem gwintu → walcowanie gwintu, rolki z wzorem prostym/krzyżowym → radełkowanie, rolka/kulka gładka → nagniatanie.
