W pytaniu należy oprzeć się wyłącznie na danych z tabeli i wskazać strukturę, dla której podano najwyższą częstość uszkodzeń spowodowanych głośnym dźwiękiem.
W tabeli widnieją cztery struktury ucha oraz opisowe poziomy częstości uszkodzeń:
- Błona bębenkowa – "Niska"
- Kość słuchowa – "Bardzo niska"
- Ślimak – "Wysoka"
- Przewód słuchowy zewnętrzny – "Niska"
Zatem poprawną odpowiedzią jest ślimak, ponieważ jako jedyny ma w tabeli kategorię "Wysoka", czyli najwyższą spośród podanych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w kontekście tej tabeli?
- Błona bębenkowa – w tabeli oceniona jako "Niska", więc nie jest "najbardziej" narażona w tym zestawieniu. Częsty błąd to wybór tej opcji, bo błona bębenkowa kojarzy się z bezpośrednim kontaktem z falą dźwiękową.
- Kość słuchowa – ma "Bardzo niską" częstość uszkodzeń, czyli najniższą kategorię. Uczniowie mogą ją wybierać, bo kości słuchowe odpowiadają za przewodzenie drgań, ale tabela temu przeczy.
- Przewód słuchowy zewnętrzny – również "Niska", więc nie jest wskazaniem maksymalnego ryzyka. Mylenie tego elementu z miejscem uszkodzeń wynika często z myślenia "im bliżej wejścia, tym większe ryzyko".
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach z tabelą najpierw zidentyfikuj słowa-klucze ("najbardziej", "najwyższa", "najczęstsza"), a potem porównaj wartości w odpowiedniej kolumnie, zamiast sugerować się samą nazwą struktury.
