Architektura klient–serwer polega na tym, że w sieci wyróżnia się komputery (lub systemy) pełniące rolę serwerów. Serwery świadczą usługi i udostępniają zasoby, np. katalog użytkowników, pliki, drukarki, adresację IP, nazwy DNS czy aplikacje. Pozostałe komputery działają jako klienci i wysyłają żądania do serwera, aby z tych zasobów skorzystać.
Dlatego poprawny opis brzmi: wyróżnione komputery pełnią rolę serwerów udostępniających zasoby, a pozostałe komputery z tych zasobów korzystają. To oddaje kluczową cechę modelu: asymetrię ról oraz centralizację usług.
Pozostałe odpowiedzi opisują w praktyce model równorzędny (peer-to-peer) lub błędne uogólnienia:
- Stwierdzenie, że "wszystkie komputery klienckie mają dostęp do zasobów pozostałych komputerów" sugeruje brak wydzielonego serwera i swobodne udostępnianie między stacjami, co jest typowe dla P2P, a nie dla klient–serwer.
- Opis "każdy komputer zarówno udostępnia pewne zasoby, jak i korzysta z zasobów innych komputerów" również charakteryzuje sieć równorzędną, gdzie każda stacja może być jednocześnie klientem i serwerem w zależności od potrzeb.
- Zdanie "żaden z komputerów nie pełni roli nadrzędnej" wprost wskazuje na brak wyróżnionego serwera, co jest sprzeczne z ideą klient–serwer.
W praktyce administracji (INF.2) rozróżnienie tych modeli pomaga dobrać sposób zarządzania: w klient–serwer typowe są centralne konta i uprawnienia, kopie zapasowe na serwerze oraz większa kontrola bezpieczeństwa, a w P2P konfiguracje są rozproszone i zwykle mniej skalowalne.
