W badaniu poubojowym wykrywanie motylicy (najczęściej w przebiegu fasciolozy) koncentruje się na wątrobie, ponieważ dorosłe przywry lokalizują się przede wszystkim w drogach żółciowych i w miąższu wątroby. To właśnie tam można spodziewać się obecności pasożytów oraz charakterystycznych zmian: pogrubienia i zwłóknienia przewodów żółciowych, zastoju żółci, uszkodzeń miąższu czy zmian zapalnych.
Odpowiedź "wątrobę" jest poprawna, bo nacięcie narządu i ocena przekrojów ułatwiają ujawnienie pasożytów lub zmian świadczących o ich bytowaniu. W praktyce ocenia się też drogi żółciowe i powierzchnię wątroby, ale kluczowym narządem pozostaje wątroba.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami":
- "język" – bywa oceniany w innych schorzeniach (np. zmianach urazowych, zapalnych, niektórych pasożytach mięśni), ale nie jest typowym miejscem bytowania motylicy.
- "płuca" – kojarzą się z pasożytami układu oddechowego, jednak motylica nie jest standardowo wykrywana przez nacinanie płuc w celu jej identyfikacji.
- "nerki" – mogą wykazywać zmiany w wielu chorobach, lecz nie są podstawowym narządem do wykrywania fasciolozy w badaniu poubojowym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "motylica", najczęściej należy myśleć o triadzie skojarzeń: wątroba – drogi żółciowe – zmiany włókniste. To pozwala szybko odróżnić ją od pasożytów typowych dla płuc czy mięśni.
