Klucz główny (primary key) to ograniczenie, które identyfikuje każdy rekord w tabeli w sposób jednoznaczny. W MySQL definiuje się go w instrukcji CREATE TABLE poprzez użycie słów kluczowych PRIMARY KEY oraz wskazanie kolumny (lub kolumn), które mają pełnić tę rolę. Dlatego zapis PRIMARY KEY (ID) jest właściwy: wprost ustanawia ograniczenie klucza głównego dla kolumny ID.
Odpowiedź "PK w linii, w której jest zdefiniowane pole ID." jest błędna, ponieważ "PK" nie jest standardowym słowem kluczowym w składni MySQL dla deklarowania klucza głównego. W czystym SQL/MySQL należy używać formy PRIMARY KEY (albo składni kolumnowej typu ID INT PRIMARY KEY, jeśli tak zbudowano definicję).
Odpowiedź "PK (ID) przed zamknięciem nawiasu." również jest niepoprawna z tego samego powodu: skrót "PK" nie stanowi poprawnej składni constraintu w MySQL. Poprawny zapis wymaga pełnego słowa kluczowego.
Odpowiedź "FOREIGN KEY w linii, w której jest zdefiniowane pole ID." jest błędna, ponieważ FOREIGN KEY służy do definiowania klucza obcego, czyli powiązania z kluczem w innej tabeli. Klucz obcy nie zastępuje klucza głównego i nie spełnia jego funkcji identyfikacyjnej w obrębie tej samej tabeli.
Na egzaminie warto zapamiętać rozróżnienie: PRIMARY KEY identyfikuje rekord w tabeli, a FOREIGN KEY tworzy relację do innej tabeli. Jeśli w odpowiedziach pojawiają się skróty niebędące słowami kluczowymi SQL, zwykle są one pułapką.
