W protezach szkieletowych sposób rozmieszczenia podpór ma kluczowe znaczenie dla biomechaniki uzupełnienia. Braki skrzydłowe (końcowe) sprzyjają powstawaniu dźwigni i większemu osiadaniu części protezy opartej na podłożu, co może prowadzić do przeciążania zębów filarowych oraz niekorzystnych przemieszczeń uzupełnienia.
Z tego powodu w takich sytuacjach zaleca się podparcie oddalone (dalekie). Umieszczenie podpory w sposób "oddalony" pozwala lepiej kontrolować ruchy protezy, ograniczać działanie sił obrotowych oraz poprawiać stabilizację poprzez korzystniejszy rozkład obciążeń w układzie podparć i elementów retencyjnych.
Odpowiedzi zawierające podparcie bliskie ("wyłącznie bliskiego" oraz "bliskiego lub oddalonego") są nieprawidłowe, ponieważ sugerują rozwiązanie typowe dla innych sytuacji klinicznych albo dopuszczają wariant, który w brakach skrzydłowych nie jest zaleceniem konstrukcyjnym. Z kolei odpowiedź "wyłącznie oddalonego" jest zbyt kategoryczna: w praktyce projekt opiera się na całościowej analizie przypadku (warunki zwarciowe, stan filarów, zasięg uzupełnienia), więc użycie słowa "wyłącznie" może wprowadzać w błąd egzaminacyjny.
Wskazówka do nauki: przy brakach skrzydłowych kojarz zasadę "kontrola dźwigni i osiadania" – rozwiązania konstrukcyjne powinny zmniejszać niekorzystne ruchy końcowego przęsła, a temu sprzyja podparcie oddalone/dalekie.
