Dobór opakowania w recepturze aptecznej wynika głównie z postaci leku i jego właściwości fizycznych. Naczynia z szeroką szyjką (często określane jako słoiki apteczne) są praktyczne wtedy, gdy preparat:
- jest niejednorodny (np. zawiesina),
- może pozostawiać osad i wymaga redyspergowania,
- ma większą lepkość lub wymaga wygodnego pobierania (np. szpatułką/patyczkiem, przez łatwiejsze wylanie/wytrząśnięcie).
Odpowiedź "zawiesinę do użytku zewnętrznego" pasuje do tej zasady: zawiesiny mogą ulegać sedymentacji, a szeroki otwór ułatwia zarówno wstrząśnięcie zawartością, jak i jej wydobycie bez nadmiernego pozostawania preparatu na ściankach lub w przewężeniu szyjki.
Odpowiedź "roztwór glicerolowy" jest zwykle preparatem jednorodnym. Mimo że glicerol zwiększa lepkość, nie jest to cecha przesądzająca o konieczności szerokiej szyjki tak wyraźnie jak w przypadku typowej zawiesiny (problemem nie jest osad, tylko płynność).
Odpowiedź "roztwór etanolowo-wodny" to także roztwór jednorodny; standardowo nie wymaga szerokiego wlewu z powodu osadu, a dobór opakowania częściej wiąże się z kompatybilnością materiału i szczelnością niż z szerokością szyjki.
Odpowiedź "mieszankę" jest zbyt ogólna: mieszanina może mieć różną postać (jednorodną lub niejednorodną). W takim brzmieniu nie pozwala jednoznacznie powiązać jej z wymaganiem szerokiej szyjki równie trafnie jak zawiesiny.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o opakowania szukaj słów-kluczy typu zawiesina, osad, wstrząsnąć – to najczęściej oznacza potrzebę wygodnego mieszania i pobierania, czyli naczynia o szerszym otworze.
